در پی شیوع ویروس کوید-۱۹ در اسفند ماه و انتشار عدم وجود دارو برای مهار آن و اینکه حداقل ۲ سال این ویروس مهمان جهان خواهد بود. این نتیجه حاصل شد که تمام افراد جامعه می­بایست خود را با شرایط و سبک جدیدی از زندگی وفق دهند، دولت­هایی که توانسته­ بودند از قبل، زیرساخت­های تکنولوژیکی خود را ایجاد نمایند، دستور دورکاری ادارات و مراکز آموزشی و دانشگاه­ها و … را صادر نمودند. تا مردم دفاتر کار، کلاس­های درسی و مراکز اقتصادی خود را رها نموده و از خانه کار کنند. اقدامی که تنها راه ممکن برای جلوگیری از انتشار ویروس جدید کرونا می­باشد.

ممنوعیت حضور در مراکز پرجمعیت تنها یک اقدام احتیاطی به حساب نمی­آید. چرا که ادارات، مدارس، دانشگاه­ها و … همیشه محل اصلی انتشار ویروس­ها و باکتری­ها به شمار می­آیند. مطمئنا با این چرخه آشنا هستیم: در هر فصل یک نوع ویروس همه جا منتشر می­­شود. یکی از افراد حاضر در جمع با سرفه­ها و عطسه­های خود ویروس را به اطرافیانش منتقل می­کند و این چرخه تا خانواده­ها ادامه می­یابد.

استفاده از فضاهای مشترک و تعامل مداوم با سطوح مشترک مثل میزها، صندلی­ها دستگیره های در، سرویس­های بهداشتی، شیرآلات و … باعث تجمع بالای میکروب­ها و ویروس­ها در آن محل­ها می­شود.

لذا جلوگیری از بوجود آمدن اجتماعات یک امر حیاتی به شمار می­آید. و ناشناخته بودن این ویروس و ناآگاهی کامل ما از شیوه­های انتقال، راه­های پیشگیری و از همه مهم­تر عوارض آنی و دراز مدت آن، هر فرد عاقلی را مجاب به رعایت برخی اصول می­نماید.

بسیار افراد خوشبختی هستیم که در زمانی با این مشکل مواجه شده­ایم که اینترنت و تکنولوژی برای ادامه جریان زندگی در خدمت ما هستند.

دیدگاهتان را بنویسید