سالها پیش وقتی دخترم دوم دبستان می‌خوند ناچارا ثبت نامش کردیم مدرسه غیرانتفاعی. اونجا از اولین مدارسی بود که کلاس زبان داشتن و دخترم شروع به آموختن انگلیسی کرد. بعد از یک ماه دیدم دخترم میگه: مامان میشه من دیگه نرم مدرسه ! گفتم: چرا؟ گفت: زبان بلد نیستم. کتابش رو گرفتم و ورق زدم دیدم معلم زبانشون گفته جلوی کلمه hello بنویسین “هِلُو” و how are you “هاو آر یو” و به همین ترتیب بقیه عبارت‌ها هم ادامه پیدا کرده بود و گفته بودن که اینارو حفظ کنید ازتون امتحان میگیرم. چند بار به مدرسه مراجعه کردم و خواستم دخترم رو از حضور در کلاس زبان معاف کنند. حتی خواستم که دخترم در زنگ زبان توی حیاط بشینه ولی قبول نکردن.

کم‌کم استرس زنگ زبان به تنفر از زبان تبدیل شد. به دلیل اینکه خودم دبیر انگلیسی بودم مشکل رو کاملا درک کردم: <<روش تدریس و جو کلاس>> و این فقط مشکل دختر من نبود. چندیدن بار با مسئولین مدرسه صحبت کردم ولی هیچ تغییری در این رابطه انجام نشد. چون روحیه بچه‌های ما اصلا براشون مهم نبود. پنج سال گذشت و دخترم در کلاس راهنمایی ثبت نام شد( اون موقع زبان از دوم راهنمایی – هشتم الان – شروع می‌شد) مدرسه‌شون هم کلاس زبان بیرون را توصیه کرد و پس از پرس و جوی فراوان و اینکه کجا مدرکش معتبره و … دخترم را در جایی ثبت نام کردم. کلاسی پر جمعیت، محیطی کاملا رسمی و معلمی بسیار جدی و خشک، خاطرات بد گذشته برایش زنده شد و استرس‌های روز قبل از کلاس زبان دوباره به سراغش آمد،

راهکاری به ذهنم رسید، چرا خودم آموزشگاهی رو که می‌دونم به نفع زبان‌آموزان هست رو پایه‌ریزی نکنم؛ پس برنامه‌ریزی کردم، مجور گرفتم و اطلس رو پایه‌گزاری کردم. کلاس‌های متفاوت، شاد و مفرح، با محیطی گرم و دوستانه، به دور از استرس، در کنار حضور اساتید مهربان، صمیمی، دلسوز و متخصص؛ همراه با نظارتهای مستمر کارشناسانه، ارتباط دائمی با اولیا و توجه ویژه به مسائل تربیتی و پرورشی. اینطوری شد که این آموزشگاه رو تاسیس کردم و تونستم رسالتم رو در قبال علاقه‌مندان به انگلیسی با هر سن و سالی به نتیجه برسونم. هر روز متدهای جدید، با تکنولوژی‌های روز و … افتخار می‌کنم که می‌تونم خدمتی شایسته به همشهریان خودم ارائه بدم. 

حتما ما رو دنبال کنید و به دوستان و آشنایانتون معرفی کنید.

طاهره پاشایی، مدیریت آموزشگاه زبان اطلس